ყვავილები ელჯერნონისთვის - დენიელ კიზი

  "ყვავილები ელჯერნონისთვის" 1958 წელს დაიწერა. ავტორი დენიელ კიზი ამერიკელი მწერალია, მან აღნიშნული ნაწარმოებისთვის მიიღო  "Hugo Award"-ი, რომელსაც ყოველწლიურად გადასცემენ ფანტასტიკის, ან სამეცნიერო ფანტასტიკის ჟანრის ლიტერატურაში.

 "ყვავილები ელჯერნონისათვის" -  გონებრივად ჩამორჩეილი ჩარლი გორდონის დღიურია, რომელსაც ძლიერი სურვილი აქვს იყოს იმაზე ჭკვიანი, ვიდრე არის. თითქოს ჭკუა მას მისცემს ყველაფერს რაც აკლია, განსაკუთრებით კი დედის სიყვარულს. სწორედ ეს სურვილი განაპირობებს, იმას რომ ჩარლი სხვებისგან განსხვავდება, ამიტომაა, რომ მას გამოარჩევენ და გაუკეთებენ ოპერაციას, რომელმაც მისი IQ საგრძნობლად უნდა აწიოს. ელჯერნონი კი თაგვია, რომლესაც ეს ოპერაცია უკვე ჩაუტარდა და გონებრივად ჩარლიზე განვითარებულია.

 წარმოიდგინო საუთარი თავი სხვის ადგილას, არაა მარტივი, მითუმეტეს არაა მარტივი დაინახო საკუთარი თავი სხვისი თვალით. ჩარლი კი ოპერაციის მერე სწორედ ასეა. ჩარლი განყენებულია
საკუთარი თავისგან,  მაგრამ ისევ ის პიროვნებაა, რომელიც ოპერაციამდე იყო. პიროვნება რომელსაც ვერ ხედავდნენ, ან არ უნდოდათ მისი დანახვა.

მის პერეგრინის სახლი უჩვეულო ბავშვებისთვის

თუ გიოცნებიათ, რომ რაიმე უჩვეულოს, ანომალიურს გადაყროდით, ან თავად ყოფილიყავით ამგვარი, შეგძლებოდათ სხვადასხვა უჩვეულო რამ, რაც ჩვეულებრივი ადამიანებისგან განგასხვავებდათ... და თუ ეს ნამდვილად გდომებიათ, რამდენი წლის იყავით?

და თუ ზოგჯერ, ახლაც გჯერათ და ოცნებობთ მსგავს თავგადასავალზე, მაშინ აუცილებლად უნდა წაიკითხოთ „მის პერეგრინის სახლი უჩვეულო ბავშვებისთვის“. 

ამბავი ასე იწყება,

„შერეკილი“ ბაბუა შვილიშვილს უცნაურ ამბებს უყვება, ეს სხვებისთვისაა უცნაური, თორემ ბაბუა ამ ამბებზე ჩვეულებრივად ლაპარაკობს.
მერე ტრაგედია ტრიადება ოჯახში, ბაბუა უცნაურ ვითარებაში კვდება და ჯადოსნური, საშიში, ჩახლართული და საინტერესო ამბავიც იწყება. დაგროვილ კითხვებზე პასუხის გასაცემად ჯეიკობი(შვილიშვილი) ფოტოებზე აღბეჭდილი უცნაური ადამიანების მოსაძებნად მიდის.

ჰარი პოტერი და დაწყევლილი ბავშვი

ამ შემოდგომას იტალიაში ვიყავი, ნებისმიერი წიგნის მაღაზიის გამოსაჩენ ადგილზე „ჰარი პოტერი და დაწყევლილი ბავშვი“ იდო, პირველი გვერდი მაშინვე შემომეკითხა.( უნდა აღვნიშნო რომ საკმაოდ ძვირი ღირდა 25 ევრო, რაც ჩვენ ვალუტაზე რომ გადმოვიყვანოთ 64 ლარია.)ამიტომ ყოველ ახალ შემხვედრ მაღაზიაში შემდეგ გვერდს ვკითხულობდი, მერე თბილისში ჩამოსულს საჩუქარი გამიკეთეს ... ჩამოვიდა თუ არა 2 დღეში წავიკითხე ( ისე ერთი დღის საქმეა).

ახლა რაც შეეხება წიგნს. „ჰარი პოტერი და დაწყევლილი ბავშვი“ - ჯ.კ როულინგის, ჯეკ თორნის და ჯონ ტიფანის ახალი პიესაა. პიესის ნახვა ლონდონის Palace Theatre -შია შესაძლებელი. ლონდონში რომც წახვიდეთ, შანსი იმისა რომ ბილეთის ყიდვას შეძლებთ ცოტაა. საქართველოში რომ ამ პიესის დადგმა ვინმემ გადაწყვიტოს მშვენიერი ამბავი იქნება...და ნეტა ვინმემ მართლა გადაწყვიტოს.

ზოგადად პიესების კითხვა არ მიყვარს, მაგრამ ეს ის მომენტია როცა უნდა ვაღიარო, რომ როულინგს იმედი არ გაუცრუებია.

ვიცი ჰარი პოტერის „ფანებს“ ეს ამბავი როგორ გაახარებდათ, იმიტომ რომ მეც ძაალიან გამიხარდა და თან შემეშინა, იქნებ ვერ დაეწერა ისეთი... იქნებ შემცვლოდა წარმოდგენა...გაეფუჭებინა.

"ყველა ნათელი ადგილი"

რომ დაგენახათ თქვენს სახლთან ყოველდღე ჩიტი მოფრინავს და თავს ურტყავს შუშას, გაუღებდით კარს? ჩათვლიდით, რომ აქ თქვენ სახლამდე მისი სახლი იყო?

„ყველა ნათელი ადგილი“ ამბავია ერთ ბიჭზეა, რომელსაც ფინჩი ქვია და ერთ გოგოზე, რომელსაც ვაიოლეტი ქვია.

Jennifer Niven-ის რომანი მარტივი წასაკითხია, ისეთია რომ ჩაგითრევს და მთელი დღე არ მოგეშვება, ამოსუნთქვის საშუალებას არ მოგცემს.

ძალიან ზედაპირულად რომ ვთქვა, წიგნი თინეიჯერებზე და მათ პრობლემებზეა, სუიციდზე, ბიპოლარულ აშლილობაზე, გაუცხოებაზე, მეგობრობაზე, სიყვარულზე, კარგ სიტყვებზე, ლამაზ ადგილებზე, მშობლებზე, რომლებიც ყველაფერს აკეთებენ, რომ შვილს დაეხმარონ და მშობლებზე, რომლებიც არაფერს აკეთებენ, რომ შვილს დაეხმარონ.

“იყო იმაზე კეთილი ვიდრე საჭიროა“

ეს ციტატა გხვდება წიგნში, რომელსაც „საოცრება“ ჰქვია. საინტერესო სიტყვებია იყო იმაზე კეთილი ვიდრე საჭიროა. მე ძალიან მომწონს.

წიგნის ავტორი რ.ჯ. პალაციო რატომღაც კაცი მეგონა, ახლა მოვძებნე google -ში და ქალი აღმოჩნდა. წიგნს კი ემჩნევა რომ ქალის ნაწერია, განცდილია სხვანაირად.... მაგრამ ჯიუტად მაინც კაცი მეგონა =)).

"Palacio was compelled to write Wonder after fearing that her younger son (who at the time was three years old) would react badly after noticing a girl with facial birth defects was sitting beside him as they were waiting in line to buy ice cream."

წიგნი პატარა ბიჭზეა, რომელსაც უბრალოდ არ გაუმართლა და დაიბადა ისეთი, როგორიც დაიბადა. ავგუსტის დანახვაზე ზოგი სარგადაყლაპულივით შეშდება, ზოგი კივილით გარბის, ზოგი კიდევ პოულობს თავის თავში ძალას და გაკვირვებას მალავს.

ეს არაა სტანდარტული თხრობის მანერა. საინტერესოდ წერს მწერალი. განახებს თითოეული პერსონაჟის თვალით დანახულ ავგის. თუ ერთ მომენტში შენთვის გაუგებარია რატომ იქცევა პერსონაჟი ასე, მწერალი მეორე მხირდან განახებს, იმას გიყვება რაც იმ პერსონაჟმა განიცადა.რაც წიგნს ბევრად უფრო საინტერესოს ხდის.
წიგნში ექვსი პერსონაჟის თვალით აღვიქვმათ სამყაროს.

ერიკ ემანუელ შმიდტი (4)

ძვირფასო ღმერთო,ესეც ასე, ცოლიანი კაცი ვარ. დღეს 21 დეკემბერია, ცოტაც და 30-ის გავხდები, დაოჯახება კი მოვასწარი; რაც შეეხება ბავშვებს, მე და პეგიმ ჯერ  მოცდა ვამჯობინეთ. იცი, ვფიქრობ, რომ ჩემი მეუღლე ჯერ-ჯერობით ამისთვის მზად არ არის. 
ყველაფერი წუხელ მოხდა. 
დაახლოებით ღამის პირველ საათზე პეგის კვნესა ჩამესმა. ლოგინზე წამოვჯექი. მოჩვენებები! – დამკრა თავში. ისინი პეგი ბლუს აწამებდნენ, მე კი დიდის ამბით შევპირდი, ღამე შენი კარიდან ფეხს არ მოვიცვლი მეთქი. იფიქრებს, რომ ყოვლად უვარგისი ვარ, ხმას აღარ გამცემს და მართალიც იქნება. 
ლოგინიდან წამოვდექი და იქით გავემართე, საიდანაც გულის გამგმირავი ყვირილი  ისმოდა. პეგის ოთახს გავუსწორდი. ლოგინზე იჯდა, ეტყობოდა ჩემი მოსვლა ძალიან გაუკვირდა. ალბათ, მეც დაბნეული სახე მქონდა, ასე მოულოდნელად პეგის წინ რომ აღმოვჩნდი, რომელიც პირმოკუმული მზერას არ მაცილებდა. ყვირილი კი არ წყდებოდა.
 გზა განვაგრძე და შემდეგ კარს მივადექი. უცებ ყველაფერი გასაგები გახდა. ბეკონი, დამწვრობებით შეწუხებული, საცოდავად იკლაკნებოდა ლოგინზე. წამიერად თავი დამნაშავედ ვიგრძენი.

ერიკ-ემანუელ შმიდტი (1)

                   "ოსკარი და ვარდისფერი ქალბატონი"
ძალიან საყვარელი მოთხრობაა (ნუ მოთხრობა არცაა უფრო დიდია) ადვილად იკითხება და ძაან სევდიანია რაღაცნაირი.. 
 "ათი წლის ბიჭის, ოსკარის, ღმერთისადმი მიწერილი წერილები, რომლებიც დედა–როზამ ანუ ვარდისფერმა ქალბატონმა აღმოაჩინა. ძალიან სევდიანი და თან სასაცილოც, გულისამაჩუყებელი და ბავშვურად გულწრფელი." 

"უფალო ღმერთო,მე მქვია ოსკარი, ათი წლის  ვარ.ცეცხლი წავუკიდე კატას, ძაღლსა და სახლს (მგონი, წითელი თევზებიც შიგ გამოვწვი) პირველად გწერ წერილს, რადგან აქამდე, სკოლის გადამკიდე, საკმარისი დრო არ მქონია.
თავიდანვე გაფრთხილებ: მეზიზღება წერა. სხვა გამოსავალი მართლა არ უნდა მქონდეს, რომ ვწერო. ეს იმიტომ, რომ წერა მხოლოდ მაქმანებს, ბრჭყვიალებსა და ზიზილ-პიპილოებს ნიშნავს. სიცრუის შელამაზებაა და მეტი არაფერი. ამაში მოზრდილებს მეტი გაეგებათ. დაგისაბუთო? მოდი, თუნდაც ჩემი წერილის შესავალი ავიღოთ: " მე მქვია ოსკარი, ვარ ათი წლის. ცეცხლი წავუკიდე კატას, ძაღლსა და სახლს (მგონი  წითელი თევზებიც შიგ გამოვწვი) პირველად გწერ წერილს, რადგან აქამდე, სკოლის გადამკიდე, საკმარისი დრო არ მქონია". ასევე წარმატებით შემეძლო შემდეგი დამეწერა: "კვერცხთავას მეძახიან" რომ შემხედო, შვიდ წელზე მეტს არ მომცემ. საავადმყოფოში კიბოს გამო ვცხოვრობ. აზრადაც არ მომსვლია, გამოგლაპარაკებოდი, რადგან შენი არსებობის არც კი მჯერა." ასე რომ დამეწყო, აბა რა წერილი გამოვიდოდა. ჩემით ნაკლებად დაინტერესდებოდი. მე კი შენი ყურადღება მჭირდება.
რც იმაზე ვიტყოდი უარს, ერთ-ორ საქმეში სამსახურს თუ გამიწევდი.
ახლავე აგიხსნი :საავადმყოფო მშვენიერ გუნება-განწყობაზე მყოფი, ხმამაღლა მოლაპარაკე ადამიანებით დასახლებული, ძალიან საყვარელი ადგილია. სავსეა სათამაშოებითა და ვარდისფერი ქალბატონებით, რომლებსაც პატარებთან გართობა და ხალისი სურთ. აქ არიან ისეთი მარადმოცლილი ძმაკაცები, როგორიც გახლავთ ბეკონი, აინშტაინი ან კიდევ პოპკორნი. ერთი სიტყვით, თუ სასიამოვნო ავადმყოფი ხარ, საავადმყოფოს ადგილი არ ჯობია.
მე უკვე აღარ ვარ სასიამოვნო. მას შემდეგ, რაც ზურგის ტვინი გადამინერგეს, ვეღარავის ვანიჭებ სიამოვნებას. დილაობით, როცა მსინჯავს, ექიმი დიუსელდრფი გულს ვეღარ მიდებს. ცხადია, იმედს ვუცრუებ. მიყურებს და ხმას არ იღებს. თითქოს გამოუსწორებელი შეცდომა დამეშვას. არადა, როგორ ვეცადე ოპერაციის დღეს, ბრწყინვალედ ვიქცეოდი. ისე დამაძინეს, წინააღმდეგობა არც კი გამიწევია. მტკიოდა, მაგრამ კრინტი არ დამიძრავს, ყველა აბი მორჩილად გადავყლაპე. არის დღეები, როცა სურვილი მიპყრობს, იმ შავწარბა ექიმ დიუსელდორფს პირში მივახალო, იქნებ თავად ჩააფლავე ოპერაცია-მეთქი; მაგრამ ისეთი უბედური ადამიანის გამომეტყველება აქვს, სალანძღავი სიტყვები ყელში მეჩხირება. რაც უფრო დუმს ექიმი დიუსელდორფი თავისი შეწუხებული მზერით, მით უფრო დამნაშავე მგონია თავი; მესმის, ცუდი ავადმყოფი გავხდი. პაციენტი, რომელიც ხელს უშლის იმის აღიარებას, რომ მედიცინა შესანიშნავი რამ გახლავთ.
ექიმის ფიქრები გადამდებია. ახლა მთელი სართულის მედდები,ავადმყოფები და დამლაგებლები ექიმ დიუსელდორფივით მიყურებენ; როცა აკრგ ხასიათზე ვარ,სევდიან მზერას მომაპყრობენ; როცა ვხუმრობ ძალით იცინიან. რაც მართალია, მართალია,ადრინდელივით აღარ ვხალისობთ.
ერთადერთი ვინც არ შეცვლილა, დედა-როზაა. ჩემი აზრით, მეტისმეტად ბებერია, რომ შეცვლილიყო; თუნდაც იმიტომ, რომ დედა-როზაა.მასახ ხომ არ გაგაცნობ ,უფალო ღმერტო,  ის ხომ შენი უახლოესი მეგობარია! სწორედ მან ამარებინა კალამი ხელში; ერთი ეგ არის,მხოლოდ მე მივმართავ დედა-როზათი. ამგვარად ძალისხმევა გმართებს, რომ მიხვდე,  ვინ მყავს მხედველობაში. გარედან მოწვეულ, ბავსვების მომვლელ ვარდისფერხალათიან ქალბატონთა სორის დედა-როზა ყველაზე ასაკოვანია. 
-რამდენი წლის იქნებიტ , დედა-როზა ? 
-ცამეტნისნა ციფრის დამახსოვრება შეგიძლია , ჩემო პატარა ოსკარ ? 
-კარგით რა, ნუ აჭარბებთ.
-სულაც არა, აქ ჩემი ასაკი არ უნდა გაიგონ,თორემ გამაგდებენ და ერთმანნეთსაც ვეღარ ვნახავთ 
-ვითომ რატომ ? 
-მე აქ, ასე ვთქვათ კონტრაბანდულად ვარ. ვარდისფერი ქალბატონებისთვის ასაკობრივი ზღვარი არსებობს. დიდი ხანია ამ ზღავრს გავცდი .
-ვადაგასული ხართ ? 
-ასე გამოდის
-როგორც იუგურტი , არა ? 
- ჩუ !
-კარგი,აღარაფერს ვიტყვი.
დედა-როზას გამბედაობა ეყო, ჩემთვის თავისი საიდუმლო გაენდო. ისე, ძალიან კი გაუმართლა, კრინტსაც არ დავძრავ. თუმცა ვეჭვობ, მისი თვალების გარშემო მზის სხივებით შემოწყობილი ნაოჭები ჩემს გარდა არავის შეემჩნიოს. მოგვიანებით დედა–როზას კიდევ ერთი საიდუმლო შევიტყვე. ვფიქრობ, მის ამოცნობაში უეჭველად დაგეხმარება.
 მოგვიანებით დედა-როზას კიდევ ერთი საიდუმლო შევიტყვე. ვფიქრობ, მის ამოცნობაში უეჭველად დაგეხმარება.
საავადმყოფოს პარკში ვსეირნობდით; დედა-როზამ პირდაპირ ძაღლის განავალში ჩაკრა ფეხი.
-ოჰ შენი..
-დედა-როზა რა უწმაწურ სიტყვებს ამბობთ!
-შენ კიდევ ბალღო, ერთი წამით დამეხსენი, რა ! ისე ვლაპარაკობ, როგორც მომეპრიანება ! 
-კარგით რა, დედა-როზა
-მიდი გაანძრიე ტრაკი. ჩვენ აქ ვსეირნობთ,ლოკოკინების შეჯიბრი კი არ გვაქვს.
როცა კანფეტების საწუწნად გრძელ სკამზე ჩამოვჯექით,ვკითხე  :
-როგორ მოხდა, რომ ასე ცუდათ მეტყველებთ ? ეს, ჩემო პატარა ოსკარ,პროფესიული დეფორმაციის ბრალია.  ჩემი ხელობის ქალი გადაპრანწული ლაპარაკით დავიღუპებოდი.
-ასეთი რა პროფესია გქონდათ ? 
-რომ გითხრა არ დამიჯერებ.
-გეფიცებით, დაგიჯერებთ !
-კეტცისტი ვიყავი .
-არ მჯერა !
-ჰო, კეტჩისტი ვიყავი, მეტსახელად ლანგედოკელი  მახრჩობელაც კი შემარქვეს.
 მას შემდეგ, როცა სევდა შემომაწვება და დედა-როზა დარწმუნებულია, რომ ყურს არავინ გვიგდებს, თავისი ორთაბრძოლების შესახებ მიყვება: როგორ შეერკინა ლანგედოკელი მახრჩობელა ლიმუზინელ მეძეხვეს; ოცი წელი ებრძოდა ჰოლანდიელ დიაბოლიკა სენკლერს, ძუძუების მაგივრად ნაღმები რომ ჰქონდა; მსოფლიო თასისთვის პაექრობაში კი ულა-ულას, მეტსახელად ბუხინვალდელ ძუკნას მოუღო ბოლო, აქამდე რომ ვერავის დაემარცხებინა, ფოლადის ბარძაყასაც კი. ფოლადის ბარძაყა  კი დედა-როზას იდეალი გახლდათ, როდესაც კეტცით იყო გატაცებული.ეს ორთაბრძოლები ოცნებებში გადამისვრის ჩემს ვარდისფერხალათიან, მოფარფატებულ ბებრუცანა მეგობარს რინგზე წარმოვიდგენ ხოლმე, მუშტებს რომ ურახუნებს ნახევრადშიშველ გოლიათებს. ისეთი შთაბეჭდილება მექმნება, რომ რინგზე მე ვდგავარ. ამ დროს ძალა მემატება და ჯავრს ვიყრი ხოლმე. 
მოკლედ რომ მოვჭრა, უფალო ღმერთო, ყველა ამ მინიშნებით დედა-როზა, ანუ ლანგედოკელი მახრჩობელა თუ ვერ ამოიცანი, ჯობია, ღმერთობას მოეშვა და პენსიაზე გახვიდე. მგონი, ყველაფერი გასაგებად აგიხსენი.
ისევ ჩემს ამბავს დავუბრუნდები. მოკლედ, ჩემმა ოპერაციამ აქ ბევრს გაუწბილა იმედი. ასე იყო მაშინაც, როცა ქიმიოთერაპიის კურსი გავიარე, იმ განსხვავებით, რომ მაშინ ყველას გადანერგვის იმედი ჰქონდა. ახლა კი ისეთი შთაბეჭდილება მრჩება, რომ ექიმებმა უკვე აღარ იციან, რა მოიმოქმედონ. ამის გამო, ლამის მე თვითონ შევიცოდო ისინი. ექიმი დიუსელდორფი (დედაჩემი მიიჩნევს, რომ სიმპათიურია, მე კიდევ მგონია, ცოტა წარბები უჩმახებს საქმეს) თავის შეწუხებული გამომეტყველებით იმ თოვლის ბაბუას მაგონებს, ხურჯინში საჩუქრები რომ გამოელია.
ვითარება უარესდება. ამის შესახებ ჩემს ძმაკაცს, ბეკონსაც კი ველაპარაკე. ისე, სინამდვილეში მას ბეკონი კი არა, ივი ჰქვია. ჩვენ ბეკონი შევარქვით, ჩავთვალეთ, რომ ეს სახელი ბევრად უფრო უხდება. მითუმეტეს, რომ მაღალია და საშინელი დამწვრობა აქვს.
-ბეკონ, მგონი, ექიმებს აღარ ვუყვარვარ. ჩემს გამო სასოწარკვეთილებაში ვარდებიან
-რას ლაპარაკობ, კვერცხთავავ,ექიმს რა მოღლის?ქვეყნის აზრები უტრიალებთ  თავში  ოეპრაციებთან დაკავშირებიტ. ჩემი გამოთვლებიტ, მე ექვს ასეთ ოპერაციას მიპირებენ
-იქნებ შენ მათი შთაგონების წყარო ხარ ? 
-მოდი და არ დაიჯერო!
-რატომ პირდაპირ არ მეტყვიან, რომ მალე მოვკვდები ? 
 აქ ბეკონი ისე მოიქცა, როგორც ყველა-ამ კლინიკაში, წაყრუება არცია. სიტყვა "სიკვდილი" თუ წამოგცდა, აქ მაინც არავის ესმის, დარწმუნებული იყავი, რომ ამ დროს სიჩუმე დაისადგურებს და საუბარს სხვა თემაზე გადაიტანენ. ყველა გამოვცადე დედა-როზას გარდა .
ჰოდა, დღეს დილით გადავწყვიტე გამერკვია, ამ სიტყვის წარმოთქმისას ისიც ხომ არ დაყრუვდებოდა.
-დედა-როზა, ვფიქრობ, არავის უნდა მითხრას, რომ მოვკვდები.
 დედა-როზა მიყურებს. ნუთუ ისიც სხვებივით მოიქცევა? გემუდარები, ლანგედოკელო მახრჩობელავ, გაუძელი ცდუნებას და ნუ წამიყრუებ.
-რად გინდა, სხვამ გითხრას, როცა შენ თვითონ მშვენივრად იცი. ჰა, ოსკარ?
მადლობა ღმერთს, დედა-როზას სმენა შეუნარჩუნდა.
-დედა-როზა, ისეთი შთაბეჭდილება მრჩება, რაღაც სხვა საავადმყოფო გამოიგონეს, რომელსაც ნამდვილთან არანაირი საერთო არ აქვს. თანაც, ვითომ საავადმყოფოში მხოლოდ განსაკურნებლად მოდიოდნენ. არადა, იმისთვისაც ხომ მოდიან, რომ მოკვდნენ.
-მართალი ხარ, ოსკარ. მგონი, იმავე შეცდომას უშვებენ ცხოვრების თაობაზეც. ადამინებს ავიწყდებათ, რომ წუთისოფელი წამიერი, ხანმოკლე და წარმავალია; ჩვენ ყველანი თავს ვიკატუნებთ და ვიჯერებთ, რომ უკვდავნი ვართ. 
-დედა-როზა, ხომ ჩაფლავდა ჩემი ოპერაცია, თქვი.
  დედა-როზამ ხმა არ გამცა. ასე ხმის ამოუღებლად გამოხატა თანხმობა. როცა დარწმუნდა, რომ მივხვდი, რისი თქმაც სურდა, მომიახლოვდა და მუდარით სავსე ხმით მითხრა: 
-იცოდე, მე შენთვის არაფერი მითქვამს. შეგიძლია შემომფიცო?
-გეფიცებით !
სანამ ახალ აზრებს გონებაში დავალაგებდით, ორივენი ვდუმდით.
-ოსკარ, ღმერთისთვის რომ მიგეწერა წერილი?
-დედა-როზა, კარგით რა, თქვენც არ დამიწყოთ! -როგორ თუ მეც ? 
- დიახ, თქვენც! მეგონა, მატყუარა არ იყავით .
-ვინ გითხრა რომ გატყუებ ? 
-მაშინ, რატომ მელაპარაკებით ღმერთზე.ერთხელ ხომ უკვე გამაცურეს თოვლის ბაბუაზე ზღაპრებით. კმარა, რა!
-ოსკარ, ღმერთსა და თოვლის ბაბუას შორის არანაირი კავშირი არ არსებობს.
-არსებობს, ეგ ერთი და იგივეა. სისულელეებით თავის გამოტენვაა და მეტი არაფერი! 
-როგორ გგონია, მე, ყოფილი   კეტჩისტი, 165 ტურნირიდან 160-ში გამარჯვებული, აქედან 73-ში _ ნოკაუტით, მეტსახელად ლანგედოკელი მახრჩობელა, ერთი წამით მაინც ვირწმუნებდი თოვლის ბაბუას არსებობას?
-არა !
-ჰოდა,თოვლის ბაბუის არ მჯერა, სამაგიეროდ მჯერა ღმერთის. ეს არის და ეს. 
თავისთავად ცხადია, ასე ნათქვამი ყველაფერს ცვლიდა.
- ვითომ რატომ უნდა მიმეწერა ღმერთისთვის? 
-იმიტომ, რომ სიმარტოვე ნაკლებად გეგრძნო. 
- მერე ვისთან? იმასთან, ვინც არც კი არსებობს? 
-ჰოდა, შენ აარსებე !
დედა-როზა ჩემსკენ გადმოიხარა.
-ყოველ ჯერზე, როცა იწამებ, ის უფრო და უფრო დიდხანს იარსებებს. თუ გულს არ აიცრუებ, ის მარადიული გახდება.ღმერთი შვებას მოგგვრის.
-რა უნდა მივწერო ? 
-გაუმხილე შენი აზრები, რომელთა გამოთქმაც ხმამაღლა ვერ გაგიბედავს. აზრები, რომლებიც გამძიმებს და ვერ მოგიცილებია: აზრები, რომლებსაც ერთ ადგილას გაუქვავებიხარ, გბოჭავენ და განძრევის საშუალებას არ გაძლევენ, სხვა ფიქრებს ერეკებიან და გალპობენ. პირში წყალს თუ დაიგუბებ, მოძველებული აზროვნების მყრალ სანაგვედ იქცევი
-კეთილი
-ამას გარდა, ღმერთს მხოლოდ ერთი რამ შეგიზლია სთხოვო, მხოლოდ ერთი !
-მაგარი ვინმეც ყოფილა ეს თქვენი ღმერთი. ალადინს თავისი ლამპარისთვის სამი სურვილის ჩათქმა შეეძლო. 
-დღეში ერთი სურვილი უკეთესი არ არის, ვიდრე სამი - მთელი ცხოვრების მანძილზე?
-კეთილი. ესე იგი, ყველაფერი შემიძლია ვთხოვო: სათამაშოები, კანფეტები, მანქანა...
-არა, ოსკარ. ღმერთი თოვლის ბაბუა არ გეგონოს. მას მხოლოდ გონისმიერი თხოვნით შეგიძლია მიმართო. 
-მაგალითად ? 
-ვთქვათ, გამებდაობა სთხოვე,მოთმინება, გონების სიცხადე
-კი ბატონო, მესმის რასაც ამბობთ 
-ამასთან ერთად, ოსკარ, შეგიზლია, სხვების მფარველობაც შესთხოვო
-დღეში ერთი სურვილი მაქვს, დედა-როზა, რას მიედ-მოედებით! ამ უფლებას ჯერ ჩემთვის დავიტოვებ.
 ესეც ასე, უფალო ღმერთო. ამ პირველი წერილით ვეცადე ოდნავ მაინც მეჩვენებინა, თუ რა ცხოვრებას ვეწევი საავადმყოფოში, სადაც ადამიანები აღმიქვამენ, როგორც მედიცინის წინააღმდეგ აღმართულ წინააღმდეგობას. ჰოდა, გთხოვ, ერთ რამეში გამარკვიე: განვიკურნები თუ არა? ან ჰო მითხარი, ან არა.არც ისე რთული უნდა იყოს. კი ან არა. მცდარი პასუხი გადახაზე.


ხვალამდე, გკოცნი 
ოსკარი
P.S  შენი მისამართი არ მაქვს,როგორ მოვიქცე ? 

გაგრძელება იქნება.. 

თაკომე

ჯემალ ქარჩხაძე "ოპერაცია დეიდა ტასო" (მთლიანად!!)

მმმ უსაყავრლესი მოთხრობა, რომელიც ინტერნეტში არ დევს 
ჰუჰ გადაწერეთ ვფიქრობ ძალიან მოგეწონებათ
პაროლს მოგთხოვთ და ჩვენი საიტის მისამართი მიუთითეთ www.alublebi.blogspot.com
პირველი ნაწილი ნაბეჭდის სახითაც დევს საიტზე :) ეს დასკანერებულია 
http://allshares.ge/download.php?id=A6CD75AE51

თაკომე

სიკვდილი აკაკუნებს (pt.2)

სიკვდილი: გატეხეთ! არ გამტყდარა. ოდნავ გაიღუნა. არაფერი გაგიგონია? ძირს ჩამოვაგდე.

ნეტი: ვკითხულობდი.

სიკვდილი: ეტყობა მაგრა გაგიტაცა ხო იცი! (ხელში იღებს გაზეთს, რომელსაც ნეტი კითხულობდა). \\\\\\\"ადგილზე დააკავეს მარიხუანას ორგიაში მონაწილე სტუდენტი გოგონები\\\\\\\". არ მათხოვებ?

ნეტი: ჯერ არ დამიმთავრებია.

სიკვდილი: ეეჰ, არც კი ვიცი, ეს ყველაფერი როგორ გითხრა, მეგობარო...

ნეტი: ქვემოთ, ზარი რატომ არ დარეკეთ?

სიკვდილი: გეუბნები, შემეძლო ასეც მოვქცეულიყავი, მაგრამ აბა როგორ გამოვიდოდა? ასე კი ცოტა დრამატული ელფერი აქვს. ჰო, რაღაც ამდაგვარი. \\\\\\\"ფაუსტი\\\\\\\" წაგიკითხავს?

ნეტი: რა?

სიკვდილი: ვთქვათ და მარტო არ ყოფილიყავი. ზიხარ ვიღაც მნიშვნელოვან ხალხთან ერთად. მე, სიკვდილმა, ზარი დავრეკო და წინ ისე ჩაგიაროთ, ვითომც აქ არაფერიაო. აბა, რაებსა ჩმახავ, ტვინი სადა გაქვს?

ნეტი: მომისმინეთ, მისტერ. უკვე ძალიან გვიანაა.

სიკვდილი: ჰოო. აბა, მოდიხარ?

ნეტი: სად მოვდივარ?

სიკვდილი: სიკვდილში, ძმაო. იქ, იმ ყველაზე მთავართან! სამოთხე, ბედნიერი და უზრუნველი იმქვეყნიური ყოფა (მერე საკუთარ მუხლს დახედავს). გეუბნები, ძალიან სერიოზული ჭრილობაა-მეთქი. მგონი, პირველ საქმეზევე განგრენა ავიკიდე.

ნეტი: ერთი წუთი მაცადე. დრო მჭირდება. წამოსასვლელად ჯერ არა ვარ მზად.

სიკვდილი: ვწუხვარ, მაგრამ ვერაფრით დაგეხმარები. დიდი სიამოვნებით, მაგრამ - რა გიყო, დრო მოგივიდა.

ნეტი: დრო რანაირად მომივიდა, როცა სულ ეს-ესაა \\\\\\\"მოდისტ ორიჯინალში\\\\\\\" დავიზღვიე თავი.

სიკვდილი: რა ბედენაა, ერთი-ორი დოლარით მეტი გექნება, თუ ნაკლები.

ნეტი: აბა, შენ რა გენაღვლება? ალბათ მთელ ხარჯებს გინაზღაურებენ.

სიკვდილი: აბა, მოდიხარ თუ არა?

ნეტი (ახედ-დახედავს): მაპატიეთ, მაგრამ ვერაფრით დამიჯერებია, რომ სიკვდილი ხართ.

სიკვდილი: რატომ? აბა, ვის ელოდი, როკ ჰადსონი გამოგეცხადებოდა?

ნეტი: არა, ეგ რა შუაშია.

სიკვდილი: ვწუხვარ-მეთქი, იმედი თუ ვერ გაგიმართლე.

ნეტი: კარგი, არ გეწყინოთ. არც კი ვიცი... ყოველთვის მეგონა, რომ თქვენ უფრო... როგორ გითხრათ... უფრო მაღალი იქნებოდით.

სიკვდილი: ხუთი ფუტი და შვიდი დიუმი. წონას თუ გავითვალისწინებთ, საშუალო სიმაღლისა მქვია.

ნეტი: იცით, რაღაცით მეც მგავხართ.

სიკვდილი: აბა, ვის უნდა ვგავდე? მე ხომ შენი სიკვდილი ვარ.

ნეტი: იქნებ, ცოტა მადროვოთ. ერთი დღე.

სიკვდილი: არ შემიძლია. სხვანაირად როგორღა გითხრა?

ნეტი: მხოლოდ ერთი დღე. ოცდაოთხი საათი.

სიკვდილი: რაში გჭირდება? რადიოთი გადმოსცეს, ხვალ წვიმა იქნებაო.

ნეტი: იქნებ რაიმე იღონოთ?

სიკვდილი: მაინც, რა?

ნეტი: ჭადრაკს თამაშობთ?

სიკვდილი: არა, არ ვთამაშობ.

ნეტი: ერთხელ თქვენი სურათი ვნახე, ჭადრაკს თამაშობდით.

სიკვდილი: ეგ მე არ ვიქნებოდი, რადგან ჭადრაკს საერთოდ არ ვეკარები. კუნკენი კიდე შეიძლება.

ნეტი: კუნკენს თამაშობთ?

სიკვდილი: კუნკენს თუ ვთამაშობ? პარიზი ქალაქია?

 
fიბი
p.s აუ სურათებს ცოტა მერე გავასწორებ რა :D 

"ქალთმოძულე კაცები"

შეიძლება ბევრი ამ წიგნს "გოგონა დრაკონის ტატუთი" იცნობს მაგრამ მე პირადად ეს სახელი უფრო მომწონს..უფრო უხდება და მთავარ სათქმელსაც ლაკონურად გადმოგვცემს.

ამ წიგნის შესახებ სხვადასხვა ბლოგის საშუალებით შევიტყვე საერთოდ მჩვევია რაიმე წიგნის ძებნა ბლოგებზე შეფასებების მიხედვით თავიდანვე ჩამითრია გამიკვირდა ისეთი აღფრთოვანებით ლაპარკობდნენ ამ წიგნზე და გადავწყვიტე მეყიდა..

არ ვიცი ბლოგებმა არ ვიცი ხალხმა (ან რამე რეკლამამ) მაგრამ წიგნი ძნელი საშოვნი იყო.. მოვიარე ბიბლუსის მაღაზიები და სულ მეუბნებოდნენ რა ყველას ეგ წიგნი გინდათო ვიკითხე ჩვეულებრივ წიგნის მაღაზიებში არც იქ შემხვედრია.. მოკლედ საბოლოოდ ვაგზალს მივაკითხე და თავისუფლად შევძლეი მისი ყიდვა სულ 10.90 დამიჯდა (თუმცა ახლა ზოგიერთ ჯიხურში 7 ლარად იყიდით თუ არ ვცდები)

ხომ წიგნს უკანა ყდაზე ვიგებთ წიგნის მოკლე შინაარს და ავტორზე ცნობებს როგორც შემდეგ გავიგე ჟურნალისტი ყოფილა, სამწუხაროდ თავისი წიგნის წარმატებას ვერ მოესწრო(ყველაზე მეტად ეს მიშლის ხოლმე ნერვებს სიკვდილის შედეგ დაფასება:|) აი ის რაც ვიკიპედიაზე 

სტიგ ლარსონად - შვედი ჟურნალისტი და მწერალი. მას ეკუთვნის რიგი კრიმინალური რომანებისა, რომლებიც გამოქვეყნდა მწერლის გარდაცვალების შემდეგ. სახელი გაითქვა მილენიუმის ტრილოგიით.

ისე ეს ქართული ვიკიპედია ხომ მხოლოდ 4–5 წინადადებით შემოიფარგლება ხოლმე თუ მაინცდამაინც ილია არაა ან ვაჟა.

მოკლედ რაღა ბერვი ვილაპარაკო პირდაპირ წიგნზე გადავალ.. ეს იმ წიგნებს მიეკუთვნება მთელი დღე რომ არ გინდა ხელიდან გააგდო და არ გინდა რომ ოდესმე დამთავრდეს. პირველი გვერდიდანვე წიგნი იპყრობს შენ ყურაღდებას და იწვევს შენს ინტერსესს შემდეგმმა თავებმა არც ისე დამაინტერესა აი პირველ თავს რომ მოვრჩი წიგნი ვერ გავაგდე ხელიდან ვერ ვიტყვი რომ დასაწყისი ნაკლებად საინტერესოა მაგრამ მთავარი და საინტერესო „კვანძის“ გახსნაა (თუ როგორცაა) აზრადაც არ მომსვლია რა შეიძლება დამართნოდა თითქმის 40 წლის უკან გაუჩინარებულ გოგოს.. სიტუაცია იმდენად ჩახლართულია და იმდენი პიროვნებაა რომ ცოტა დაიბნევი მაგრამ .. ნელლნელა ყველაფერი ნათელი ხდება . უფრო რომ დაიგაინტერესოთგეტყვით რომ ბლუკვმისტს, ჟურნალისტს, რომელსაც რეპუტაცია შეელახა სამუშაოს სთავაზობენ.. მან უნდა ამოხნას 16 წლის გოგონას გაუჩინარების ამბავი რომელიც 40 წლის წინ მოხდა.მას ხელჩასაჭიდი არაფერია აქ გარდა იმ დღეს გადაღებული სურათებისა. ერთ–ერთი საინტერესო პერსონაჟი სწორედ ის გოგოა რომელსაც დრაკონის ტატუ აქვს თუმცა ამ გოგოს გარდა ამისა სხვა ტატუც ბევრი აქ =)) უცნაური და საზოგადოებისგან გარიყული გოგო საკმაოდ ნიჭიერია „სხვის ცხოვრებაში ქექვაში“ უფრო უკეთ რომ ვთქვა კარგი გამომძებელი, ჰაკერი და ჭვიანია.

წიგნი ზოგჯერ იმდენად ამაზრზენი მომეჩვენა ბლაჰ ნიჭიერი კაცი იყო სტიგ ლარსონი და კარგი ფანტაზიის მქონე.. დასასრულც ისეთი აქვს ალბათ უფრო რეალური J

მოკლედ მე პირადად არ მიყვარს დეტექტივები, მაგრამ ამ წიგნმა მოლოდინს გადააჭარბა და საკმაოდ გამიხარდა რომ ასეთი ჩამთრევი წიგნი ვნახე 2 დღეა ხელიდან არ გამიგდია J ცოტა მოვიწყინე კიდეც „უმისოდ“ (ღმერთმანი რა სიტყვებს ვწერ ზოგჯერ)უიჰ ხო უნდა ავღნიშნო რომ საკმაოდ კარგი თარგმანია 

მალე ფილმიც გამოვა..საინტერესოა თუ აჯობებს წიგნს (მაგრამ არამოგნია)

თაკომე

ხანგრძლივი გასეირნება მარადისობისკენ (pt 1)

კურტ ვონეგუტი
ხანგრძლივი გასეირნება მარადისობისკენ

ისინი ერთმანეთის მეზობლად გაიზარდნენ. ქალაქის გარეუბანში - მინდვრების, ტყეებისა და ბაღების გარემოცვაში, საიდანაც ჩანდა ულამაზესი სამრეკლო, რომელიც ბრმების სკოლას ეკუთვნოდა.

ახლა ისინი ოცი წლისანი არიან და თითქმის ერთი წელია ერთმანეთი არ უნახავთ. მათ შორის მხიარული და თბილი ურთიერთობა ყოველთვის არსებობდა, თუმცა სიყვარულზე არასოდეს უსაუბრიათ.
ბიჭს ნიუტი ჰქვია, გოგოს – კატერინა. ნაშუადღევი იყო, როცა ნიუტმა კატერინას სახლის კარზე დააკაკუნა. კატერინა კართან მივიდა, ხელში სქელტანიანი, ცარცის ქაღალდზე დაბეჭდილი ჟურნალი ეჭირა, რომელსაც დაკაკუნებამდე კითხულობდა. ჟურნალი მთლიანად საპატარძლოებისთვის იყო განკუთვნილი.
– ნიუტ! – თქვა მან. გოგო გაკვირვებული ჩანდა.
– შეძლებ სასეირნოდ წამოსვლას? – თქვა ბიჭმა. იგი, კატერინასთანაც კი, ძალზე მორცხვი იყო. თავის სიმორცხვეს დაბნეული ლაპარაკით მალავდა – თითქოს რაზეც საუბრობდა და რაც მისთვის ასე მნიშვნელოვანი იყო – მისგან ძალზე შორსაა, თითქოს ის საიდუმლო აგენტია, რომელსაც ხანმოკლე შესვენება აქვს ლამაზ, შორეულ და ავბედით მისიებს შორის. საუბრის ასეთი მანერა ყოველთვის იყო დამახასიათებელი ნიუტისთვის, მაშინაც კი, როცა საკუთარ თავზე საუბრობდა.
– სასეირნოდ? – თქვა კატერინამ.
– „ნაბიჯ-ნაბიჯ, ფოთლებზე გავლითა და ხიდებს გადავლით“.
– არ ვიცოდი, ქალაქში თუ იყავი.
– ეს–ესაა ჩამოვედი – თქვა ბიჭმა.
– ისევ ჯარში, როგორც ვხედავ, – ჩაილაპარაკა გოგომ.
– შვიდი თვე დამრჩა. ბიჭი არტილერიის პირველი კლასის რიგითად მსახურობდა. დაჭმუჭნული სამხედრო ფორმა და მტვრიანი ბათინკები ეცვა. გაუპარსავიც იყო.

ბიჭმა ხელი ჟურნალისკენ გაიწოდა:
– მაჩვენე ეს ლამაზი წიგნი – თქვა მან.
გოგომ ჟურნალი გაუწოდა.
– ვთხოვდები, ნიუტ – თქვა გოგომ.
– ვიცი, – თქვა ბიჭმა – წავიდეთ სასეირნოდ.
– უამრავი საქმე მაქვს ნიუტ, ქორწინებამდე სულ ერთი კვირა დარჩა.
– თუ სასეირნოდ წამოხვალ – თქვა ბიჭმა, _ ლოყაწითელა საპატარძლო გახდები. ჟურნალი გადაფურცლა, კატერინას ლოყაწითელი საპატარძლოების ფოტოები უჩვენა და თქვა – როგორც ეს, როგორც ეს, როგორც ეს ლოყაწითელი საპატარძლოები.

კატერინამ გაიფიქრა ლოყაწითელ საპატარძლებზე და თვითონაც გაწითლდა.

– ეს ჩემი საჩუქარი იქნება ჰენრი სტიუარტ ჩეზენსისათვის – თქვა ნიუტმა. სეირნობის შემდეგ მე მას ლოყაწითელა საცოლეს დავუბრუნებ.
– სახელიც იცი?
– დედამ მომწერა, პიტსბურგიდანაა ხომ?
– ასეა, შენ იგი მოგეწონება.
– შეიძლება, – თქვა ბიჭმა.
– შეძლებ...? შეძლებ ქორწილში მოსვლას, ნიუტ? – თქვა გოგომ.
– ვეჭვობ.
– ხანმოკლე შვებულებულება გაქვს?
– შვებულება? – თქვა ნიუტმა, თან სარეკლამო ჩანართზე ვერცხლის სუვენირების რეკლამას ათვალიერებდა. – მე არ ვარ შვებულებაში.
– რა?
– ამას თვითნებურად წამოსვლა ჰქვია.
– ნიუტ, რას ამბობ, შეუძლებელია!!!
– ასეა, თქვა ბიჭმა და ჟურნალი ისეევ გადაფურცლა.
– რატომ, ნიუტ? – თქვა გოგომ.
– მინდა, შენთვის ვერცხლის სუვენირების ნიმუშები ვიპოვო. იგი ჟურნალში სუვენირების დასახელებებს კითხულობდა – ალბემარლი? მანანა? ლეგენდა? ვარდი? – მერე გოგოს შეხედა და გაუღიმა.
– მინდა, შენ და შენს ქმარს კოვზი გაჩუქოთ – თქვა ბიჭმა.
– ნიუტ, ნიუტ – სერიოზულად მიპასუხე.
– გავისეირნო, მინდა.
გოგომ, დასავით განიცადა ნათქვამი და ხელები მოიფშვნიტა.
– ნოუტ, შენ იხუმრე თვითნებურად წამოსვლაზე – თქვა გოგომ.
– ნიუტმა, წარბების აწევით, წყნარად განასახიერა პოლიციელის სინერა.
– საიდან, საიდან გამოიქეცი?
– ფორტ ბრეგიდან – თქვა ბიჭმა.
– ჩრდილო კაროლინიდან? – თქვა გოგომ.
– ასეა – ფაეტვილის მახლობლად, სადაც სკარლეტ ო’ჰარა სკოლაში დადიოდა.
– როგორ მოაღწიე აქამდე, ნიუტ? – თქვა გოგომ.
– ბიჭმა მაღლა აწია ცერა თითი, აქნევდა ისე, თითქოს გამვლელი ავტომანქანას „ავტოსტოპით“ აჩერებსო. ”ორ დღეში” – თქვა მან.
– დედაშენმა იცის? – თქვა გოგომ.
– დედაჩემისთვის არ ჩამოვსულვარ – უთხრა ბიჭმა გოგოს.





       to be continued...

                                                                        fი ბი

დათო ტურაშვილი "კურკა"

ძალიან საყვარელი და პაწუკა მოთხრობა მოულოდნელი ფინალით...





მისი ნამდვილი სახელი არ ვიცოდი, მიუხედავად იმისა, რომ ანა–მარიამი ხშირად ახსენებდა ხოლმე და ვიცოდი მხოლოდ ის, რომ ანას ჯგუფელი იყო საბავშვო ბაღში.პირველად ვნახე ბაღის დამამთვრებელ ზეიმზე, სადაც ანაკომ მრავალმნიშვნელოვნად დამპატიჟა და კურკას გაგაცნობო, – დამპირდა. კურკა მართლა ლამაზი ბიჭი აღმოჩნდა, როგორც ანასაგან ვიცოდი და ზემზე ეცვა თეთრი ჩოხა, ერთად დააყენეს ზეიმის ბოლოს და სურათი გადაუღეს.მერე ის სურათი ანა–მარიამმა თავის ოთახში გააკრა კედელზე და მერე ზაფხულიც მოვიდა.

ზაფხულში კურკა არ უნახავს, მაგრამ რამდენჯერმე სევდიანად, ძალიან სევდიანად ახსენა და სექტემბერში პირდაპირ მითხრა – კურკა მომენატრაო. კურკა სხვა სკოლაში შეიყვანეს და ოქტომბერში ანა–მარიამმა ისევ შემახსენა – კურკასთან წაყვანას რომ დამპირდი , როდის შემისრულებო. უკვე ნოემბერი იყო, როცა სხვა გზა აღარ მქონდა დაპირება უნდა შემესრულებინა და კურკას სანახავად ტაქსით წავედით. ანაკოს ისეთი ბედნიერი სახე ჰქონდა, კინაღამ საკუთარი შვილის შემშურდა თეთრი, გულწრფელი შურით და კურკას მშობლებს კი ჩვენი სტუმრობა მართლა ძალიან გაუხარდათ. მშვენივრადაც გვიმასპინძლეს, სანამ ბავშვები თამაშობდნენ და უკვე წამოსვლისას, კარგა ტკბილად რომ დამღალა გემრიელმა ღვინომ, წიგნების თაროზე ის ფოტო შევნიშნე, ჩვენც რომ გვქონდა სახლში და ანაკოს და კურკას ბაღის დამამთავრებელ ზეიმზე რომ გადაუღეს. უფრო სწორად, ჩავთვალე რომ ის ფოტო იყო და წიგნების თაროსთან კმაყოფილი სახით, ახლოს მივედი. მაგრამ სურათს დავაკვირდი თუ არა მოულოდნელობისგან გამოვფიხზლდი კიდეც, რადგან ამ ფოტოზე თეთრჩოხიან კურკასთან ერთად სულ სხვა გოგო იყო გადაღებული. ალბათ, ინტიქტურად, ანაკოს რომ არ შეემჩნია , სურათი წიგნებს შორის შევაცურე და მერე დიდხანს აღარც დავრჩენილვართ - მასპინძლებს დავემშვიდობეთ და ფეხით გავუყევით ყვითელი ფოთლებით სავსე ქუჩას. გზაში ბევრი ვიფიქრე და სწორედ მაშინ,როცა გადავწყვიტე, რომ ანაკომ ის ფოტო ვერ შეამჩნია, უცებ გამაჩერა, ხელი მომკიდა და ძალიან ფრთხილად და ძალიან ფრთხილად მითხრა:
– არა უშავს, მა...
გვიანი შემოდგომა იყო და ციოდა, მაგრამ ჩვენ მაინც ფეხით მივუყვებოდით ქუჩას და არაფერი,
არაფერი არ მინდოდა სიკვდილის გარდა...



თაკომე

"ოპერაცია დეიდა ტასო" ნაწ.1

ბევრი ვეძებე ინტერნეტში და ვერაფრით ვერ ვიპოვე ჯემალ ქარჩხაძის ეს უსაყვარლესი მოთხრობა ხოდა ამ ზაფხულს გადავწყვიტე ჩემით ამეტვირთა სამწუხაროდ ბოლომდე ვერ ... მაგრამ ნელნელა დავამთავრებ :) 
პროლოგი

პირმშვენირმა მდივანმა გოგონამ მერვედაც იგივე პასუხი დამახვედრა (თავმჯდომარეს თათბირი აქვს და ვერ მიგიღებსო)

ექსპოზიცია

1. ვინ არის და რას წარმოადგენს დედია ტასო.

დეიდა ტასო არის სამოცდათხუთმეტ წელს მიღწეული ვინ ჯგუფის სულიერი არსება; აქვს ხუთოთახიანი ბინა და ჰყავს ერთი ბებერი კატა, სახელად პიმენი.

სინამდვილეში დედია ტასო უფრო მამიდა ტასოა, რამდენადაც მამიდაჩემის ღვიძლი ბიძაშვილია, მაგრამ ვერ იტანს მამიდას დაძახება, რადგან ეს სიტყვა, ცოტა არ იყოს, ფამილარულად Qჟღერს და, თუ კარგად დავუკვირდებით, მემკვიდრეობის ერთგვარ პრეტენზიასაც შეიცავს.



დეიდა ტასოს პორტრეტი



დეიდა ტასო არის ძალიან მაღალი, ძალიან გამხდარი და თავისი ასაკის კვალობაზე წელში ძალიან გამართული ქალი.თეთრი, აბრეშUმივით თმა აქვს, შავგვრემანი სახე, სქელი და გრძელი შავი წარბები, მოზრდილი კეხიანი ცხვირი, განიერი, ოდნავ წინ წამოვარდნილი ნიკაპი და მეჩხერი წვერ-ულვაში.თუ ამას დავუმატებთ დინჯ. Gამოზომილ მიმოხრას, პორტრეტი შეიძლება დამთავრებულად ჩაითვალოს.



დეიდა ტასოს შინაგანი სახე



ა) დეიდა ტასო არიტოკრატია.

რაში გამოიხატება ეს არისტოკრატობა, წარმოდგენა არა მაქ ,იქნებ იმაში რომ, ეგრეთ წოდებულ “საზოგადოებში მოქცევის ნორმებს” არაფრად აგდებს; ან კიდევ იმაში, რომ თავის დას, ანიას, რუსულად ელაპარკება. ვერაფერს გეტყვით. Mაგრამ არისტოკრატი როაა, ეს დანამდვილებით ვიცი.

ბ) დეიდა ტასო დამსახურებული მასწავლებელია.

Aმას ადვილად შეამჩნევს ყველა, ვინც სამკერდე ნიშნებში ერკვევა.ზამთარში მაკარონის საყიდლად რომ გამოდის სახლიდან, დამსახურებლი მასწავლებლის ნიშანი პალტოზე უკეთია, შინ რომ დაბრუნდება და პალტოს გაიხდის, სამკერდე ნიშანს იხსნის და კაბაზე იბნევს.

გ) დეიდა ტასოს ძალიან უყვარს თეატრალური ხელოვნება (მთავარი შტრიხი დეიდა ტასოს შინაგან სახეში).

არ აცდენს არც ერთ ახალ წარმოდგენას.

კარგად იცნობს მსოფლიო დრამატურგიას და თეატრის ისტორიას, მოყოლებული ანტიკური ხანიდან დღემდე.

ხშირად უთქვამს: მოწოდებით მსახიობი ვარო.

არანაკლებ ხშირად უთქვამს: მოწოდებით რეჯისორი ვარო.

ერთი სიტყვით სულით ხორცამდე თეატრალია.

Dდ) დეიდა ტასოს სძულს ნათესავები(მეორე მთავრი შტრიხი დეიდა ტასოს შინაგან სახეში.)

Aარც ერთი ნათესავი თავის ბინაში არ ჩაწერა.

Aარც აპირებს.

Dდაუფარავად ამბობს, ბინა სახელმწიფოს უნდა დავუტოვოო.

2) ვინ ვარ და რას წარმოვაგდენ მე.

Mმე გახლავართ 38 წლის კაცი, ცოლშვილიანი (4 ანგელოზი გოგო მყავს), განათლებით ეკონომისტი, პროფესიით საქონელმცოდნე, თანამდებობით უფროსი საქონელმცოდნე. ვმუშაობ ერთ დიდ დაწესეუბლებაში. ხელმძღვანელობა კარგი თვალით მიყურებს და იმედი მაქვს, როცა განყოფილების გამგეს მანქან დაეჯახება, მის ადგილს მე დავიჭერ.

როგორც ყველა ეკონომისტი, გატაცებული ვარ პოეზიით და, როგორც ყველა საქონელმცოდნე, ვცხოვრობ საშუალოდ.

ბევრი რამ უკვე მაქვს, მაგრამ ბევრი რამ ჯერ კიდევ მაკლია.

მაგალითად, ბინა.

ბინა არა მაქვს.

ჩოლ-შვილი მყავს ( 4 ანგელოზივით გოგო) და ბინა არა მაქვს. უბინაობა კი, მოგეხსენებათ, არ არის კარგი.

კვანძის შეკვრა

რად უნდა სახელმწიოს ვიღაც დამსახურებული მასწავლებლი ხუთოთახიანი ბინა?!

ღოგორც თანამედროვე ფიზიკა გვასწავლის, სამყაროში ყველაფერი შეფარდებითია. ის , რაც ჩემთვის დიდი და მნიშვნელოვანია, სახელმწიფოსთვის პატარა და უმნიშვნელოა.

Gგარდა ამისა, მე სიკვდილამდე მადლობელი ვიქნები.

Eესეც არ იყოს, ის “ვინმე”, რომელმაც ადრე თუ გვიან დეიდა ტასო მიწას უნდა მიაბაროს, მე ვარ. ამიტომ, თუ სადმე სამართალია, უნდა მოერიდოს ჩემს განაწყენებას(ისე, გინდაც გამანაწყენოს,რა თქმა უნდა, დამარხვას მაინც არ დავზარდები. მაგრამ, როგორც იტყვიან დამარხვაც არის და დამარხვაც)

... და აი, ერთ მშვენიერ დილას, როდესაც გაზაფხულის მზე თანდათან ძალას იკრებდა, ატმის და ტყემლის კვირტები სიცოცხლეს შაჰხაროდნენ და ჩიტების საამური ჟღურტულით არემარეს ავსებდა, მე, უფროსმა საქონელმცოდნემ, სიკო მელაძემ, გადავწყვიტე მემკვიდრების მაძიებელი გავმხდარიყავი წარმოებიდან მოუწყვეტლად.

მოქმედების განვითარება

ერთხელ, ნასადილევს, როდესაც ცოლი ჭურჭელს რეცხავდა, ქმარმა საზეიმო მარშით რამდენჯერმე გაიარ-გამოიარა ოთახში, ბოლოს გარეცხილი თეფშების გვერდით შედგა, ხელები გულზე დაიკრიფა და განაცხადა:

-ბრწყინვალე იდეა დამებადა.

-ჰო -უინტერესოდ თქვა ცოლმა.

-დეიდა ტასოს ხუთოთახიანი ბინა უნდა ჩავიგდო ხელში.

ცოლმა სკეპტიკურად გაიცინა.

-კარგად ვერ გიცვნია დეიდა ტასო.

- რას ჰქვია ვერ მიცვნია! ერთი კვირაა იმაზე ფიქრში ვიღამებ და ვათენებ! შენ თუ ის გინდა თქვა, რომ მძიმე და შეუპოვარი ბრძOლა მომელის, მაგაში გეთანხმები. მაგრამ, - აქ ქმარმა ხმაში საზეიმო კილო შეაპარა, - გამარჯვება, რაც უფრო ძნელია, მით უფრო ტკბილია.

ცოლმა ამიოხრა და თქვა.

- ღმერთმა ქნას ჩვენს ბატკანს მგელი დაეჭიროს.

... ცოლის სკეპტიციზმს არ შევუშინებივარ. პირიქით, ოპერაციის პაქტიკულ მნიშვმელობას სპორტული ჟინიც ზედ დართო და გაორკეცებული ძალით დავიწყე ფიქრი.

საფიქრელი კი ბევრი მქონდა.

მიუხედავად იმისა, რომ ყოველი საზოგადოება სავსეა მემკვიდრეობის მაძიებლობით, მეთოდოლოგიის თვალსაზრისით ამ დარგში მნიშვნელოვანი არაფერი შექმნილა.

უხსოვარი დროიდან არსებობს ერთი და იგივე იდეა: თავი შეაყვარო საძიებელი ობიექტის პატრონს(ამ მიზნით: ელაქუცო, თვალებში უყურო, აქო, მონურად ემსახურო).

გამომადგება თუ არა მე ეს პრიმიტიული საშუალება?

ღასაკვირველია, არა!

ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, ყოვლად წარმოუდგენელია ვინმემ (მით უმეტეს ნათესავმა) თავი შეაყვაროს დეიდა ტასოს.

მაშასადამე, სხვა გამოსავალი უნდა მეპოვა, ისეთი გასაღები უნდა შემექმნა, მის ხასიათს რომ მოერგებოდა.

ბევრი ვიფიქრე, ბერვი ღამე თეთრად გავათენე და ბოლოს, დეიდა ტასოს სულის ღრმა და საფუძვლიანი ანალიზის შედეგად, ერთ მშვენიერ იდეას მივაგენი.

ეს იყო იდეა, სადაც მემკვიდრეობის მაძიებელთა ტრადიციულ თავის შეყვარებას ცვლიდა შეჩვევა.



შეჩვევა.

ის ძაღლი, იტალიელებმა თუ ჰოლანდიელებმა რომ ძეგლი დაუდგეს, სიყვარულის გამო არ ელოდებოდა პატრონს წლების განმავლობაში. თავადპირველად შეიძლება ეს მართლაც სიყვარულის მაგვარი რაღაც იყო, მაგრამ შემდეგ ჩვევად იქცა და ბოლოს იმ ძაღლს წარმოდგენა არ ჰქონდა, რისთვის დადიოდა ყოველდღე ტრამვაის გაჩერებაზე. უბრალოდ დადიოდა. ჩვევა გამოუმუშავდა და დადიოდა. ღაც შეეხება პატრონს, მისი სახე დიდი ხანია ამოშლილი იყო ერთგული პირუტყვის მეხსიერებიდან.

დაახლოებით ასეთი ჩვევა , ასეთი რეფლექსი უნდა გამომუშავებოდა დეიდა ტასოს.

ისე უნდა შემჩვეოდა, რომ უჩემოდ ვერ გაეძლო.

ჩვევა კი ზოგჯერ სიყვარულზეც ძლიერია.

Mაგრამ ისიც უნდა ითქვას, რომ გაცილებით უფრო ადვილია( როცა კი საერთოდ შესაძლებელია) ვინმეს თავი შეაყვარო, ვიდრე თავი შეაჩვიო.

                                                                         თაკომე

ქარჩხაძეომანია

და აი გავხსენითე ს ბლოგი და ამინც ვერ ვიცლით არადა როგორ მინდება ხოლმე წერა :)

დღეს რაღაცნაირად ვარ აი მთელი დღე რომ გინდა იჯდე უაზროდ და რძიან ყავას სვამდე.. 

რაც უფრო ახლოვდება გამოცდები ..უფრო ვიძაბებით ყველა.

თუმცა გამოცდბეი იმასთან არაფერ შუაში არაა რაც მე მინდა დავწერო..

ჰომ რა მინდა დავწერო და ეს არის ჯემალ ქარჩხაძე მწერალი რომელმაც ფესვებში გამხლართა და აღარ მიშვებს.

ყველაფერი ”იგი”თ დაიწყო.. გაგრძელდა ”მარიანათი” ეს ორი პაწაწინა მოთხრობა იყო ისეთი რაღაც განსხვავებული..თანამედროვე ..რაც მე მჭირდებოდა :) 

მერე დამეწყო ქარჩხაძეომანია..(ასე ემართებათ ხოლმე ჩემხელა გოგოებს როცა სკოლაში ”იგი”ს გაივლიან) რომანი ”მდგმური” არის ულამაზესი სიყვარულის ისტორია არაა ბანალური ძალიიან ლამაზია აი ისეთი რომ ვერ შეეხები რადგან გეშინია გააფუჭო.. და ნუ საბოლოოდ ვერც შეეხო.. :| არადა როგორ მეგონა რომ..თუმცა ყველაფერი კარგად ხომ არ მთავრდება.

”ზებულონი” 

”ერთხელ ზებულონი მუხებს შუა ჩადგა, ფეხები რაც შეეძლო ღონივრად დააბჯინა მიწას, ხელები მაღლა შემართა, თვალები დახუჭა და წარმოიდგინა, ვითომ თვითონაც მუხა იყო. დიდხანს იდგა ასე, თვალდახუჭული და გატრუნული. მანამ იდგა, სანამ მუხად არ იქცა და არ მიხვდა რა დიდებული რამ ყოფილა მუხა, რა მძლავრი, რა მშვიდი, რა ღონიერი…”

მიუხედავად იმისა რომ ზებულონი არც თუ ისე დადებითი პიროვნებაა მე მაინც მომეწონა.. 

საერთოდ წიგნები ყოველთვის გასწავლიან რაღაცას ასეცაა ნათვამი ”წაიკითხე წიგნები, უკეთესი იქნები” თუმცა ყველა წიგნი როდი გიტოვებს რაღაც თავისას.. ზებულონის შემთხვევაში მართლაც იყო ერთი რაღაც რაც ძალიან კარგად დამამახსოვრდა შეიძლება ვიღაცისთვის უაზრობაც იყოს ეს თუმცა მე მივხვდი რომ მოღალატეები ზოგჯერ სულაც არ არიან მოღალატეები. ზოგს ურჩევნია ატაროს მოღალატის სტატუსი ვიდრე ქვეყანა დააქციოს. ესაა მთავარი სამშობლოს სიყვარულში.

 ”ყველა ვერ შევა ისტორიაში, გენაცვალე, სადაა ამდნი ადგილი!”(ეს ისე)

”განზომილება” 

 ეს ერთადერთი წიგნი იყო რომლის ყიდვაც ძალიან ძალიან მინოდა. სამწუხაროდ ჯემალმა ვერ მოასწრო მისი დამთავრება ... ვიცოდი რომ წიგნი დამთავრებული არ იყო და ვიცოდი რომ თუ წავიკითხავდი დამრჩებოდა უდიდესი კითხვის ნიშანი თავში...შეგრძნება დაუმთავრებლობისა.

თუმცა ყველაფერი არც ისე ცუადად დამთავრდა. მართალია ალბათ ეს წიგნი ამ ასაკში არ უნდა წამეკითხა...მაგრამ მოგეხსენებათ და ადამიანები ცნობისმოყვარეები ვართ. საერთო ჯამში არ მინანია თუმცა წიგნის აზრი გაურკვეველი დარჩა .

ეს წიგნი არ იყო ქარჩხაძე ჩემთვის ...

”ანტონიო და დავითი” 

მმ ეს წიგნი კი წიგნის ფესტივალზე ვიყიდე.. :) (და კარგიც ვქენი) საკმაოდ საინტერესო იყო ჩემთვის ანტონიოც და დავითიც ..

”ერთი ეს მითხარი, გადამთიელო სული რა ადგილას მაქვს? წუხელ მთელი ღამე ვეძებდი და ვერსად ვიპოვე ....

-აქ სუფრას გადახედა და თანამეინახეებს თურქულად უთხრა  აი ამას ცოდნია სული სად გავქვს და თუ ცრუ და მატყარა არ არის ახლა უნდა გვაჩვენოს. და აქ, თანამეინახეთა საერთო სიცილ-ხარხარში, რაც იმის მანიშნებელი იყო რომ ამ საგანზე ჯერ კიდევ გუშინ ბევრი უცინიათ , ისევ ანტონიოს მიუბრუნდა.

-რა ადგილას მაქვს სული გადამთიელო?

 ანტონიო დაელოდა სანამ სიცილი ჩაცხრებოდა მერე დავითს კითხვაზე კითხვითვე მიუგო.

-დავითია შენი სახელი?

დავითი ამ მოულოდნელი შეკითხვით იმდენად სახტად დარჩა რომ წარბი რომელსაც დრო და დრო აზიდავდა ხოლმე, ახლა უნებურად შეუხტა. მერე წამიერმა გაკვირვებამ რომ გაუარა,ღიმილით თქვა:

- არ იცი განა?

-ეგ კი ვიცი,- მიუგო ანტონიომ .- მაგრამ ის არ ვიცი რა ადგილას გაქვს ეგ სახელი. იქნებ შენ თვითონ მაჩვენო.

 დავითი ანტონიოს ერთხანს დაჟინებით უცქერდა, თითქოს მის სახეზე რაღაცის ამოკითხვას ლამობსო. მერე ისევ გაიღიმა.

-ვიცი რისი თქმაც გინდა.

-იცი? - შეაწყვეტინა ანტონიომ.- მაშ, ისიც გეცოდინება, ეგ ცოდნა რა ადგილას გაქვს?

დავითს თვალებში ჩრდილმა გადაურბინა და ტუჩები მოკუმა. წამით სიჩუმე ჩამოვარდა. მისი თანამეინახეებიც მდუმარედ ისხდნენ და ცდილობდნენ დავითსა და ანტონიოს სახის გამომეტყველებით გამოეცნოთ . თუ რაზე იყო ლაპარაკი.

- სითამამეს გიქებ, მაგრამ..

-მაგრამ, -კვლავ შეაწყვეტინა ანტონიომ,- ის აღარ იცი სითამამე რა ადგილას მაქვს.”

ნუ იმედია ვინმეს დაგაინტერესათ ქარჩხაძემ :) და ამ მოთხრობებმა .. მე კი ამაზე არ ვაპირებ გაჩერებას. ( აბიტურიენტობის შემდეგ განვაახლებ კითხვის პროცესს.) 
by:takome